Uzun zamandır beraber olduğu sevgilisi Serdar Erener ile evlenen Nil,düğününü adı ile aynı ismi taşıyan Nil Nehri’nde gerçekleştirdi. Nilkaraibrahimgil.Net olarak ona sonsuz mutluluklar diliyoruz..
Resimlerin devamı için;
Bir sürü yükün var, görür gibiyim. En ağır kumaştan pardösü giymiş, yağmurlarda yürür gibisin.
Ceplerin dolu. Hep tarihi geçmiş faturalarla. ‘Gel, otur soluklan’ demek geliyor içimden sana, ama senin bir de acelen var. Sanki kaburgaların parmaklık, kalbinse volta atıyo içeride. Neyse ki bu halini bırakmaya ikna olmuşsun, gününü bekliyorsun. Halbuki beklenen günler ‘godot’. Gelmezler. Biz onlara gideriz. Bunu sana, daha önce de söylemiştim.
Sigarayı bırakmak, daha sağlıklı yemekler yemek, sevdiğin bir iş yapmak, aşık olmak, ince olmak istiyorsun herkes gibi. Erteleme. Erteleme. Erteleme. Oyun hayat, valla oyun. Ciddiye alınacak bir tarafına rastlamadım henüz. Geçenlerde biri beni üzmeye kalktı, bir çevirdim kamerayı onu görmeyen yerlere, sıkılıp gitti dikkatimi alamayınca. Bu yöntemlerin en güzelidir. Bunu daha önce konuşmuştuk.
Diyorsun ki, ‘ülkede her gün kötü bir haber var’. Benzetmen güzeldi. Demiştin ki: bu ülke, sanki huzursuz bir ev. Her odasında ayrı kavga, anne babayla kavga, komşuda kavga, mahalle desen ayrı. Haklısın ama, herkes kendi vicdanının önünü süpürürse o da hallolucak. Tolerans selamı vermeyi bilirsen, çoğaltırsın kendinden. Demiştim ben de.
Twitter’ı sevmiyorsun. Ama seni eğlendirmek için bir şey anlatıcam. Bu hafta, oyun#4 diye bir şey başlattım. ‘ve ıspanağıma hak verdi’yle biten, küçücük bir hikaye yazmalarını istedim beni takip edenlerden. Kim bununla uğraşır diyorsun di mi, öyle değil işte. ınsanlar hayatlarının büyük bölümünü sıkılarak geçirirler. Onlara yumak verirsen kedi olurlar. Bir cevaplar geldi inanamazsın. Misal bu f.b.’den:
Reisin beni öptüğünü kreşte, kulaktan kulağa oynarken şöyle söyledim: reis yanağıma dudak verdi. En uca şöyle ulaştı: ve ıspanağıma hak verdi.
Hahahaha, şu da çok güzel bak, Güven Akgün’den: kalbime ıspanağım derdi, onu güçlendiriyormuş öyle söylerdi, bugün biraz kırılmıştım anlattım ve ıspanağıma hak verdi.
Oyun oynamayı bırakma, yoksa kurursun. Biliyorsun. ‘Boşuna’ diye bir şey yok, hani bahsi açılmıştı. ‘Her zaman yolunda her şey ve yerinde duygular’ demiştik. Hatta sen bunu bir kenara not etmiştin.
Değişme günün bugün, yenilenme günün bugün, yarının yok. Hatırlat demiştin. Hatırlatayım dedim cancağızım. Sen benim kıymetlimsin.
(15 Ocak günü Beyoğlu’ndan geçersen, XL diye yeni bir yerde çıkıyorum gel, beklerim. Yüz yüze laflar, raks ederiz.)
Yılbaşı gününe geri gidelim.
Saat de, akşamüstü civarları beş olsun. Evde deliler gibi dolanıyorum. ıki derdim var: Bir, bu gece giyecek bir şey bulamıyorum. İki: Kurada aramızdan birine gidecek hediye hazırlayacaktık ellerimizle ve ben hazırlamadım. Ben niye böyleyim? Kadınlar niye giyeceğe bu kadar anlam yükledi? Ben niye tembelce bekleyip, son anda can havliyle bir şeylere saldıranım? Kıyafeti boş verdim. Hediye önemli. Ben ne yapsam… Derken… Küçük bir çuval fındık gördüm odada. Ordu’dan hediye gelmişti. Aldım onu. Bir şeyin gövdesine benziyordu.
O gövdesiyse şayet, kol ve bacak lazımdı. Bacakları hemen şöminenin orda duruyordu. ıki çıra. Yapıştırdım. Oldu. Kolları atladım, kafa bulmam lazım, yuvarlak bişey derken, ‘niye yuvarlak olsun canım, kare, dikdörtgen kafa da olur’ diye düşününce, bir müzik aleti kutusu gördüm. (Başka sorular, başka cevaplar gösteriyor doğru.) ıçini açtım, aleti çıkardım, kutuyu kafa yaptım, aleti koruma süngerleri de kolları oldu. Öyle hızlı gelişti ki her şey, boş kafalı olmasın diye, karton kutunun içine ‘cesaret kitabı’ diye bir kitap koyarken, artık bunu yıllardır yapıyormuş gibi hissettim.
Konserde taktığım gökkuşağı gözlüklerini kırdım. Gözler oldu. Gözlüğün sapını da ağız yaptım, gülen. Yıllardır arabadan masaya, masadan kütüphaneye savrulup duran ve nereden kimin getirdiğini bilmediğim ‘groovy stamp set’ini de eline verdim. Rengarenk eğlenceli damgalardan oluşan küçük bir set işte. Fena mı, iş güç sahibi oldu. şöyle bir karşıma koydum. Kendimi pinokyosunu bitirmiş Giuseppe gibi hissettim. Kucağıma aldım, havaya kaldırdım, sarıldım. Sonra duvara dayayıp, kendi ayakları üzerinde durabiliyor mu diye baktım. Duruyordu, yüzüne güzel bir güneş bile vuruyordu. Gövdesindeki içi fındık dolu çuvalda, ‘ordu fındık diyarından’ gibi bir şey yazıyordu. Adını da ordan aldım koydum: Diyar.
Diyar’a sahip olucak kişiye onunla ilgili bazı bilgiler vermem gerekiyordu. Oturup bir de, Diyar’ı sevme kılavuzu diye bir şey yazdım. Aynen şöyle:
Diyar basit bir insan/oyuncaktır.
Oyuna gelmez.
Kafasının içine özenle yerleştirilmiş ‘küçük sarı cesaret kitabı’ sayesinde hiçbir şeyden korkmaz. Diyar, korkusuzdur.
Çıra bacakları sayesinde sportiftir. Oraya buraya koşturur, yorulmaz, tezcanlıdır. Bir şeyler yapmak için yanar tutuşur.
Bol fındık yediği için, çok sağlıklıdır. Enerjisi boldur.
Sünger kolları sayesinde, sevdiklerini her halleriyle ve her şeyiyle sever.
Dünyaya bakışı pozitiftir. Ağlasa bile sonunda gökkuşağı çıkacağını bilir.
Çantasından da anlaşılacağı üzere, yaptığı her işe damgasını vurur. Yaratıcıdır. Nev-i şahsına münhasırdır.
Kime giderse, onun olur.
O kişi harikalar diyarında olur.
(Ha bir de en sevdiği şarkıcı Nil Karaibrahimgil’dir.)
İşte Diyar’ın hikayesi bu. Belki fındığından enerji, çırasından alev, yağmurundan gökkuşağı alırsınız. Belki hayatı daha az ciddiye alırsınız. Alırız. Alalım.
Nil Karaibrahimgil’in 2010 Konser Takvimi ;
15 Ocak – Beyoğlu XLarge Konseri
16 Ocak – İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Açılış Konseri / Beylikdüzü
23 Ocak – Cam Piramit / Antalya
30 Ocak – Alsancak Tren Garı Konseri / İzmir
20 Şubat – Suare Konseri / Bursa
12 Nisan – Beyoğlu Xlarge Konseri
Not : Güncellemelerle sizleri aydınlatmaya devam edeceğiz.
Sevgiler..
Nil Karaibrahimgil’in Seviyorum Sevmiyorum adlı parçasına klip çektiği yer olan tarihi mekanda 15 Ocak gecesi sevenleriyle buluşuyor.
Nil Karaibrahimgil’in müthiş canlı performansıyla parti ortamına dönüşecek geceyi kaçırmamanızı tavsiye ediyoruz…
Kapı açılışı: 23:00
Konser başlangıç: 00:30
Bilet Fiyatı: 30 tl
Biletler çok yakında Biletix’de…